Artur Andrus

Rację miała moja licealna matematyczka. Humaniście też się przyda umiejętność liczenia. Wszyscy mówią o „pierwszej aferze czwartej Rzeczypospolitej”. Łatwo sobie wyobrazić, że już niedługo na studiach historycznych trzeba będzie udowodnić, że „suma kwadratów kosztów trzeciej afery drugiej Rzeczypospolitej i czwartej afery pierwszej Rzeczypospolitej jest równa kwadratowi dwóch trzecich kosztów drugiej afery trzeciej Rzeczypospolitej”

            Ludzie potrzebują symboli. W obozie obrońców Doliny Rospudy są już: krzyże, znicze i kosy (przyniesione przez zwolenników budowy obwodnicy) oraz Andrzej Gwiazda (sam przyszedł). W dobie narastających konfliktów, ktoś, kto otworzy firmę kompleksowo obsługującą różne protesty, zarobi duże pieniądze.

„Zakład Usług Symbolicznych” (ZUS) proponuje profesjonalną organizację wszelkiego rodzaju manifestacji i zgromadzeń. Oferujemy:

- chleb i sól gratis.

            A tam, gdzie symboli nie ma, ludzie i tak się doszukają. Kilka miesięcy temu prowadziłem pewien koncert. W finale pierwszej części zauważyłem, że urwał mi się guzik od marynarki. Publiczność też zauważyła, że ja zauważyłem. No trudno, zdarza się. Nie takie rzeczy urywają się ludziom na scenie. W czasie przerwy cały teatr aż huczał, że tym symbolicznym oberwaniem strasznie przyłożyłem pewnemu słynnemu politykowi, którego kilka dni wcześniej pokazano w telewizji bez guzika przy marynarce.

I teraz to ja sobie mogę mówić, że ten wierszyk, który umieściłem na wstępie jako motto, to taka głupota, że to żadna aluzja. I tak mi nikt nie uwierzy. Może po prostu poniżej zamieszczę jeszcze jeden:

„Czy jest Cerro Las Minas[1],

 Hen w dalekim Hondurasie

                               Dwa tysiące razy wyższy

      Niż ma ciocia Basia w pasie?”

Prawidłowe odpowiedzi należy wybrać spośród możliwych:

A/ tak

B/ nie

C/ nie

D/ tak

i razem z podpisaną godłem odpowiedzią na pytanie: „komu tym wierszem przyłożył?”, wrzucić w zalakowanej kopercie do skrzynki pocztowej najbliższego biura poselskiego. Do wygrania takie bańki do stawiania i zestaw dwóch ołowianych żołnierzy, z których jeden stoi, a drugi leży.

Zastanawiam się nad weryfikacją mojego dyplomu ukończenia studiów. Wniosę o przyznanie mi tytułu „magister niekompetencji”. Ostatnio coraz częściej wypowiadam się na tematy, na których w najmniejszym stopniu się nie znam. Przy okazji występu reprezentacji Polski w mistrzostwach świata w piłce ręcznej, pani dziennikarka poprosiła mnie o komentarz.

Miała rację. Jak się powiedziało „a”, trzeba wymienić kilka następnych liter alfabetu.

- Ja bym chciała, żeby pan skomentował mecz. Tylko mam taką prośbę. Ten mecz jest dopiero dziś wieczorem, a ja to muszę mieć nagrane już teraz, bo potem wyjeżdżam, a musimy to nadać jutro rano. Jakby mógł pan mi nagrać dwie wersje – jedną gdybyśmy wygrali, drugą jak przegramy.

Zaskoczyła mnie. Ale nie na tyle, żebym nie odpowiedział. Oczywiście wierszem:

Wersja optymistyczna:

„W związku z tą wygraną, oczywiście

Należy się szacunek polskiemu szczypiorniście"

Wersja pesymistyczna:

To wina dziennikarzy. Jak można zadawać takie pytania? A jak już zadają, to wiadomo, że trzeba odpowiedzieć. Widziałem kiedyś relację z konferencji prasowej Sophii Loren podczas jej pierwszej wizyty w Polsce. Oto fragment odtworzony z pamięci:

Pani dziennikarka:

Sophia Loren:

Biorąc pod uwagę fakt, że konferencja odbywała się na lotnisku, kilka minut po opuszczeniu samolotu, wnoszę, że gwiazda zachwyciła się urodą naszego pasa startowego oraz serdecznością celników, strażników granicznych i obsługi portu lotniczego na Okęciu.

            Jednym z najtrudniejszych pytań, jakie człowiek może sam sobie postawić, jest to słynne: „Kim ja jestem?” Ja już wiem. Odpowiedź znalazłem kilka dni temu w skrzynce mailowej. Ktoś mi podesłał kopię strony z encyklopedii internetowej, na której umieszczono biografię Artura Andrusa. Na górze jest moje zdjęcie z mikrofonem w ręku (zatem zapewne z jakiegoś występu, gdybym trzymał nóż – byłoby trudniej ustalić okoliczności sfotografowania – noża używam do jedzenia, otwierania bagażnika w samochodzie oraz w czasie wizyt w urzędzie skarbowym albo ZUSie). Poniżej notatka. Nie byłoby w niej nic dziwnego, gdyby nie wirtualne zamieszanie. Otóż do treści mojej notki biograficznej, wkradły się, wskutek jakiegoś błędu technicznego, zupełnie przypadkowe słowa z jakiejś innej strony. A dokładniej  są to fragmenty reklam. W efekcie wygląda to tak (zachowuję oryginalną pisownię):

„Artur Andrus (ur.27 grudnia 1971 w Lesku) – polski dziennikarz, reklama, poeta, kuferki na biżuterię, autor tekstów piosenek, przeprowadzki, artysta kabaretowy i konferansjer. Redaktor programu „Powtórka z rozrywki”, meble, gospodarz spotkań w warszawskiej „Piwnicy pod Harendą” oraz w łódzkiej „Przechowalni”, meble kute konferansjer imprez kabaretowych, bombki choinkowe promotor wielu młodych kabaretów felgi”.

I niech ktoś powie, że internet nie jest dowcipny. Przynajmniej bywa. Zwłaszcza kiedy ktoś mu te kabelki poprzecina i coś mu się pomiesza.